Portfolio 2

Monumentale eikenboom

Deze eikenboom staat hemelsbreed zo’n 500 meter van ons huis. Mijn vaste ochtendrondje met de hond voert me dan ook regelmatig langs deze hoogstwaarschijnlijk oudste boom van Winterswijk. Deze zomereik is zowel letterlijk als figuurlijk terecht een grote blikvanger. Op een vroege zomerochtend liep ik er dus met Timo langs en zag ik een geweldige combinatie van het zachte licht van de zojuist opgekomen zon met een klein beetje nevel, dat was ontstaan door de koele nacht en nog niet volledig was opgelost. Ik ben toen als de wiedeweerga terug naar huis gelopen, heb snel de hond eten gegeven en ben daarna met mijn camera in de hand meteen weer teruggegaan.

In het verleden is ooit de bliksem in deze boom geslagen, waardoor er een flinke hap uit de kroon mist, maar vanaf dit standpunt valt dat nauwelijks op. Ik heb deze foto een klein beetje bijgesneden, omdat in de rechter bovenhoek de uiteinden van een paar takken van enkele andere bomen te zien waren en die trokken net iets te veel de aandacht weg van mijn onderwerp. Ik had dit natuurlijk liever gedaan door de positie van mijn camera wat aan te passen, maar dit bleek helaas niet mogelijk. Deze min of meer ‘gedwongen’ positie heeft er tevens voor gezorgd, dat ik eigenlijk geen keuze had in de compositie. Het lijkt me duidelijk dat ik het over de klassieke Regel van derden heb. Misschien niet heel origineel, maar wel iets dat mijns inziens hartstikke goed bij deze monumentale boom past.

Zoals hierboven al aangehaald wilde ik geen storende of afleidende elementen in de foto hebben, maar om toch wat diepte te creëren heb ik de foto vanuit een laag standpunt genomen. Hiermee wilde ik het hoge gras in de voorgrond plaatsen, het onderwerp in het midden en de overige bomen zouden dan enigszins vervaagd de achtergrond voor hun rekening moeten nemen. Ik denk dat het aardig gelukt is om deze gelaagdheid tot stand te brengen.

Nadat ik lang geleden deze foto van Ansel Adams zag, nam ik me voor om ooit ook een foto te maken met een boom als het enige onderwerp. Mijn variant heeft dan wel iets meer context dan die van Adams, maar het is zeker een fantastisch gevoel dat er jaren later een moment is, waarin voor mij alles samenkwam: een mooi onderwerp met persoonlijke betekenis in omstandigheden die het verdient. Dit is trouwens de foto die al enige tijd uitgeprint en ingelijst hier aan de muur in de woonkamer hangt en waar ik nog steeds elke dag met veel plezier naar kijk.

Rennende man

De tweede foto hierboven is totaal anders tot stand gekomen dan de eerste. Want waar ik bij de eerste foto relatief ruim de tijd had om iets moois van te maken van de omstandigheden op dat moment, is deze tweede foto er eentje die geheel onverwacht en in slechts enkele seconden tot stand is gekomen.

Tijdens een bezoek aan Seoul een paar jaar geleden liep ik over straat toen het begon te regenen. Al schuilend onder het afdakje van een metrohalte stond ik een beetje om me heen te kijken en min of meer te wachten tot het weer droog zou worden. Plotseling zag ik vanuit mijn rechter ooghoek deze man al rennend mijn kant op komen. In een reflex bracht ik mijn camera in stelling en terwijl hij schuin de straat overstak, had ik dus slechts enkele seconden om een paar foto’s te maken. De foto hierboven vond ik het meest geslaagd. Dit puur en alleen vanwege de stand van zijn benen waar, in vergelijking met die andere foto’s, de meeste dynamiek in zit.

Wat ik verder nog leuke details vind, zijn de strepen op de weg die als een soort van pijlen in de richting wijzen, waarin de man rent. Maar ook de barsten in het asfalt, waarvan er eentje precies tussen zijn benen door loopt is een leuk detail. Om de focus nog iets meer op deze toevallige voorbijganger zelf te leggen heb ik het contrast en de schaduw onder de paraplu een beetje verhoogd, zodat het iets meer een silhouet zou worden. Voor beide foto’s geldt trouwens dat het voor mij gelijk duidelijk was, dat ik ze naar zwart/wit wilde converteren. Dit vanwege het feit dat beide onderwerpen er dan wat meer uit springen en daardoor hopelijk ook iets langer de aandacht van de kijker vast kunnen houden. Bovendien is in de tweede foto de achtergrond behoorlijk druk, wat in deze zwart/wit versie veel minder opvalt.

Toevalligerwijs deed deze foto me ook al snel enigszins aan een ander en heel beroemd exemplaar denken. Welke foto vraag je je misschien af? Welnu, een van de wat meer bekende of misschien wel de bekendste foto van meesterfotograaf Henri Cartier Bresson: Behind the Gare St. Lazare uit 1932. 

Laat ik vooropstellen dat ik mijn foto’s en mezelf natuurlijk absoluut niet wil vergelijken met deze twee iconen van de fotografie. Maar ik vind het wel heel erg leuk dat ik nu een soort van ‘eigen versie’ heb van deze twee tijdloze foto’s, die me altijd enorm hebben aangesproken. Natuurlijk raad ik niemand aan om te proberen (exacte) kopieën te maken van dergelijke klassiekers, want dat lukt je hoogstwaarschijnlijk toch niet. Maar ik ben er van overtuigd, dat je dergelijke foto’s dan wel de onderwerpen of details daaruit, zonder twijfel kunt gebruiken om je eigen creativiteit te stimuleren of om ideeën op te doen. En dat is natuurlijk ook helemaal niets nieuws onder de zon, maar iets wat kunstenaars al eeuwenlang doen. Doe er dus je voordeel mee zou ik zeggen…!

 

Prev Toevoeging portfolio
Next Fotoclub Winterswijk

Leave a comment

Dit is helaas niet mogelijk...