6 uit NYC

Ik heb een beetje een haat-liefdeverhouding met ‘The Big Apple’. Enerzijds vind ik het altijd geweldig om de vibe en energie, die in die stad hangt, over me heen te laten komen en er in mee te gaan. Maar anderzijds ben ik na een of twee dagen op Manhattan rondgestruind te hebben er ook wel weer helemaal klaar mee. De drukte komt me dan echt de strot uit en dan verlang ik ook absoluut weer naar de rust en ruimte van De Achterhoek. Het zal de leeftijd zijn… :-))

Feit blijft natuurlijk wel, dat er voor iemand met een interesse voor straatfotografie bijna geen betere bestemming is. Al die mensen, situaties en impulsen om je heen kunnen dan ook echt overweldigend zijn. En als dan ook in deze tijd van het jaar de zon lekker laag blijft en de hele dag voor dat mooie zachte licht en lange schaduwen zorgt, wat wil je dan nog meer.

Ditmaal heb ik zes foto’s geselecteerd, die er voor mij het meeste uitspringen en ik zal hieronder bij elk van hen kort aangeven waarom dat zo is of waarom ik überhaupt die specifieke foto gemaakt heb.

Ik heb ooit in Chicago een praatje met een dakloze gemaakt en vervolgens met zijn toestemming zijn portret geschoten. Daar was ik toen best tevreden over en die manier van fotograferen vind ik voor mezelf prima te verantwoorden, hij of zij kan immers altijd nee zeggen. Maar om ongevraagd even snel een dakloze van dichtbij en herkenbaar in beeld te brengen vind ik niet echt respectvol.

Bijna iedereen die deze foto ziet, zal meteen de situatie herkennen, ondanks dat ‘de bewoner’ op dat moment niet aanwezig was. Maar juist de suggestie en de impressie die het geheel geeft, vind ik nog beter dan wanneer hij of zij juist wel op het matras zou hebben gelegen. De tekst op de ruit had natuurlijk niet toepasselijker kunnen zijn en die banaan is voor mij de link naar het menselijke, wat in deze foto dus ontbreekt.

Ik schreef laatst nog, dat veel foto’s van toevallige passanten op straat me niet veel doen.  Echter toen ik halverwege een ‘block’ dit stukje muur zag, dat door de lage stand van de zon mooi belicht werd, wist ik dat ik hier wat mee wilde doen. Vanwege een geparkeerde auto en het verkeer moest ik enigszins schipperen met mijn positie, maar toen ik na een poosje wachten deze vrouw aan zag komen lopen, leek me dat het wachten beloond ging worden. Ik had de camera op de drive mode gezet om de kans op een geslaagde opname te vergroten en deze was uiteindelijk de beste.

Het mooie licht op die graffiti zorgt natuurlijk voor een geweldige achtergrond en het feit dat de kleuren azuurblauw en bordeauxrood van die muur terugkomen in de jas en de trolley van die vrouw maakt het plaatje compleet. Trouwens, die opening waar het zonlicht doorheen viel, heeft een beetje de vorm van een sleutelgat. Het voelt voor mij dan ook alsof ik door een sleutelgat naar deze scène kijk.

Ik heb dit bezoek aan New York behoorlijk de toerist uitgehangen. Nadat ik vanaf de Brooklyn Bridge weer terugliep richting Manhattan, zag ik dit tafereel opeens voor me opdoemen. Het deed me gelijk denken aan een denkbeeldige scene van bij wijze van spreken honderd jaar geleden, waarbij de fotograaf zich verstopt onder de zwarte kap van een ouderwetse platencamera.

Om dit soort momenten vast te leggen, moet je de camera in de aanslag hebben en echt meteen kunnen gebruiken. Dit soort snelle beslissingen om ergens een foto van te maken vind ik een van de leuke aspecten van straatfotografie. Een grappig plaatje, waarbij de lijnen van die fietspadmarkering, de betonnen rand en het hekwerk nog zorgen voor een aanvullend grafisch element.

Omdat ik nu toch in de buurt was, besloot ik om gelijk maar even een bezoekje te brengen aan het 9/11 Memorial. Toen ik daar in de buurt kwam, zag ik een metalen paal die uit de grond stak en waaruit stoom tevoorschijn kwam. En met het nieuwe One World Trade Center op de achtergrond viel me gelijk een soort van visuele beeldspraak in relatie tot 9/11 binnen, waarbij het nieuwe WTC als het ware oprijst uit het stof en de rook, die ontstonden bij het ineenstorten van de twee torens van het oude WTC.

Zittend op mijn knieën, om mijn idee ten uitvoer te brengen, heb ik er bewust voor gekozen om het oudere gebouw aan de rechterkant ook op te nemen in de compositie. Dit omdat het me niet alleen een mooi contrast leek tussen dit oudere gebouw met de moderne strakke wolkenkrabbers, maar ook de enigszins gele kleur van de stenen, die een soort van tegenwicht bieden aan het voornamelijk blauw van de rest van de foto.

Ook vlakbij het 9/11 Memorial staat de Oculus. Dit is de bovengrondse blikvanger van het station dat eronder ligt en dat ontworpen is door Calatrava. Wederom was het het mooie zonlicht, dat op de constructie scheen en dat mijn aandacht trok. Om de nadruk op de lijnen en het licht te leggen heb ik deze foto naar zwart/wit omgezet. Geen hele bijzondere foto, maar ik vond hem toch leuk genoeg om hem hier ook te laten zien.

Tenslotte deze foto van twee vrouwenbenen, die ik ook puur op mijn gevoel gemaakt heb en waar ik ook maar enkele seconden de tijd voor had. Drie aspecten zorgen er voor, dat ik dit een aangename foto vind: de twee rode elementen van het fietspad en de rugzak, de vlakverdeling van de stoep en het rooster, maar het mooiste vind ik het patroon van haar panty, dat zo goed als identiek terug te vinden is in het rooster. Toeval natuurlijk, maar daarom niet minder leuk.

Till next time big city…

Prev Druk, druk, druk...
Next Ketose 2.0

Comments are closed.

Dit is helaas niet mogelijk...