5 uit Seoul

Enkele weken terug was ik na een behoorlijk lange tijd weer eens in Seoul. Het was een kort verblijf, maar desondanks had ik toch even tijd om in de buurt van het hotel wat rond te lopen en foto’s te maken. Tijdens een van mijn vorige bezoeken aan deze miljoenenstad had ik een leuke lokale markt ontdekt. Oude Koreaanse mannen en vrouwen die hun kleurrijke koopwaar aanbieden, doen het niet slecht op de gevoelige plaat. Maar om niet in herhaling te vallen wilde ik deze keer wat anders.

Straatfotografie is niet makkelijk. Het is namelijk een behoorlijke uitdaging om iets uit het ons allen bekende dagelijkse leven op straat te selecteren en dit toch op een interessante manier in een foto te laten zien. Het internet staat dan ook vol met foto’s van toevallige of opvallende passanten die, al dan niet tegen een mooie achtergrond, onopgemerkt gefotografeerd zijn. En ondanks dat er zo af en toe best iets moois tussenzit, interesseert het merendeel van dit soort foto’s mij persoonlijk minimaal. Ik zoek dus eigenlijk altijd naar iets ‘extra’, waardoor een foto hopelijk de aandacht van de kijker trekt en deze iets langer vasthoudt.

Dit ‘extra’ kan verschillende dingen zijn en ik zal hier binnenkort een apart stukje over schrijven, waar dit aspect uitgebreider aan bod zal komen. Voor nu leek het me leuk om op zoek te gaan naar mensen die een bepaald gebaar maken, waardoor een foto dus hopelijk wat meer aanspreekt.

Hieronder zie je een selectie van vijf foto’s, die ik zelf het best geslaagd vind voor wat betreft dit voornemen. Zelf ben ik het meest enthousiast over de laatste foto en als afsluiting zal ik daar dan ook wat verder op in gaan.

Net zoals eerdergenoemde foto’s van toevallige passanten spreken foto’s van etende mensen mij ook meestal niet erg aan. Ik vind dat toch iets behoorlijk intiems en zou het zelf ook niet echt fijn vinden, wanneer een wildvreemde onverwacht een foto van mij maakt als ik net mijn mond vol heb. Toen ik in Seoul langs een groot raam van een McDonalds liep, was ik er dan ook eigenlijk al voorbij gelopen. Toch ben ik gestopt, omgedraaid en een paar meter teruggelopen om onderstaande foto te maken. Waarom deze keer dan wel? Nou, er was maar één reden: de luxaflex. Ik dacht namelijk, dat die evenwijdige lijnen daarvan wel eens dat ‘extra’ zou kunnen zijn, waarover ik eerder sprak. Bovendien zouden die luxaflex ervoor zorgen, dat de privacy van de persoon achter het raam behouden bleef en zou het tevens voor mij makkelijker zijn om iemand op een dergelijk korte afstand al etende te fotograferen.

Vanaf het moment dat ik de beslissing genomen had om een paar meter terug te lopen, was alles ook in enkele luttele seconden weer voorbij. Blijkbaar had die persoon achter het raam vanuit zijn linker ooghoek mij terug zien komen of op een andere manier opgemerkt. Want juist op het moment dat ik mijn camera in de aanslag had om af te drukken, was hij met zijn hoofd wat omhooggekomen en keek dus precies door een van de smalle openingen van de luxaflex recht in de lens. Afdrukken, een glimlach en een duim omhoog van mijn kant deden de rest. Pas eenmaal terug op mijn hotelkamer, toen ik alle gemaakte foto’s terugkeek, realiseerde ik me wat een geluk ik had gehad.

Een paar zaken spreken mij in deze foto meer aan dan in die andere vier, waardoor ik deze foto uiteindelijk wel zal bewaren in mijn mapje met favorieten en die andere vier foto’s niet.

– Op de eerste plaats is er uiteraard de luxaflex. Die had er immers voor gezorgd, dat ik überhaupt was omgedraaid, omdat me dat een mooi grafisch element leek.

– Verder natuurlijk de blik van de beste man. Net op het moment dat hij een hap van zijn hamburger heeft genomen, kijkt hij door die kleine opening recht de camera in met een blik van zowel verbazing als ook enige schrik zo lijkt het.

– En tenslotte zit er door de spiegeling van de ruit een zekere gelaagdheid in de foto, waardoor ook het verkeer op straat zichtbaar is. Als je goed kijkt, zie je linksboven ook mijn eigen contouren nog een klein beetje terug. De spiegeling in de ruit was blijkbaar zo sterk, dat de autofocus van mijn camera hierop heeft scherpgesteld en mijn onderwerp er enigszins onscherp op staat. Maar ook dit vind ik eigenlijk wel wat hebben en geeft de foto misschien nog iets meer diepte.

Hoe dan ook, ik me prima vermaakt die middag (ook niet geheel onbelangrijk!). En ondanks dat Koreanen over het algemeen bijna geen Engels spreken, had ik het idee, dat ik toch wel enigszins contact met ze had. Want is het niet zo, dat het merendeel van onze communicatie met andere mensen bijna altijd non-verbaal is?

Prev Portfolio 1
Next 3 dagen Texel

Leave a comment

Dit is helaas niet mogelijk...